DatPanda Personal Hell

คำแนะนำ:
พักหายใจระหว่างอ่านเรื่องนี้ทุกๆ ห้านาที มันจะดูแปลกๆ ถ้าพวกมึงใช้เวลานานเกินไปตอนทำความสะอาด
อย่าอ่านสิ่งนี้พร้อมๆกันหลายๆคน ให้คนนึงอ่านและอีกสองคนถูพื้นไป
ถ้าเอ็งรู้สึกไม่ค่อยดี ให้หยุดมองโคมไฟ อย่าคลุมโคมไฟเด็ดขาด เดี๋ยวจะทำให้มีคนสงสัยและเข้ามาดู
ถ้านายยังไม่อยากเป็นบ้าตลอดชีวิต อย่าอ่านติดกันนานๆ กลับไปทำงานหรืออะไรซักอย่างเอา
อ่านเรื่องนี้ให้หมดก่อนที่จะทำลายบันทึกนี้ไม่หว่ะ
ไบรท์แม่งเป็นลิงอมไข่
วัตถุ #: SCP-739 1648 2439 ใส่เลขใหม่ด้วยถ้าช่องถูกเอาไปแล้ว,มึงก็ใช้ช่องเดิมสิวะ 9001

ระดับ: Keter keter = คืออะไร?

มาตรการกักกันพิเศษ: บุคลากรคนอื่นๆ ที่ไม่ใช่คลาส-D แบบพวกเราจะรู้จักไอ้ตัวนี้ไม่ได้เด็ดขาด เรื่องนี้รู้ได้แค่พวกเราเท่านั้น ถ้าใครพยายามจะบอกเรื่องนี้กับพวกมัน ฆ่าแม่งซะ มันจะได้ไม่ทำหรือทำไม่ได้ ใช่ นายอาจจะโดนอะไรก็ได้ถ้านายทำอย่างนั้น แต่มันก็ดีกว่าทางเลือกอื่นๆ แล้วกัน

ถ้าใครที่ไม่ใช่คลาส-D เข้ามาและมาอ่านเรื่องนี้ ฆ่ามัน ทุบกระโหลกแม่งหรือยังไงก็ได้แล้วขูดลบกำแพงที่่เรื่องนี้เขียนอยู่จะได้ไม่มีใครอ่านมัน แต่ก่อนลบบอกใครซักคนเกี่ยวกับเรื่องนี้ทั้งหมดก่อนเราจะได้ควบคุมมันได้

รายละเอียด: มันเป็นความคิดที่จะเข้าไปแพร่ในคนที่รู้เรื่องมันและจะควบคุมคนที่รู้เรื่องมันอย่างช้าๆ มันเป็นจิตโบราณที่มาจากมิติคู่ขนาน (เราคิดอย่างนั้น) ที่พยายามจะเข้ามาในมิติเราเพื่อมาควบคุม ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำไมเรื่องนี้ถึงถูกขูดไว้ในกำแพงที่ห่างจากกล้องวงจรปิด คิวรอย เคยม าที่นี้

ตอนนี้นายน่าจะได้ยินเสียงกระซิบแผ่วๆ นั้นแล้ว – นั้นคือสิ่งที่เรากำลังพยายามควบคุมอยู่ ถ้ามึงได้ยินมันมึงจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ มึงต้องอยู่กับไอ้นี้จนกว่ามึงจะตาย (ซึ่งมึงจะอยากตายให้เร็วขึ้นก็ได้ แล้วแต่มึง) พวกกูไม่รู้ว่ามันอยู่มานานแค่ไหน เพราะดูเหมือนทุกคนจะหายไปทุกๆ เดือน (บอกอะไรให้, มึงไม่มีทางออกจากที่นี่) ซึ่งทำให้การกระจายข้อมูลแทบจะทำไม่ได้ ทำให้สิ่งที่พวกเราเหลืออยู่คือนี้ ซึ่งก็คือเสียงกระซิบภาษาจีนและอะไรประมาณนั้น พวกเราคิดจะให้หมายเลขดีๆ กับแม่งนะ แต่ถ้าจะทำอย่างนั้นเราต้องบอกใครสักคน ซึ่งเป็นสิ่งที่จะทำให้เกิดปัญหาได้ พวกเราเลยเปลี่ยนเป็นไปถามนักวิจัยตอนที่มันเผลอๆ เพื่อให้มันบอกเราว่าเลขปัจจุบันถูกใช้ไปหรือยัง รูปแบบมันเป็นแบบนี้มานานละ พวกเราไม่น่ามีใครรู้ความหมายของคำว่า Keter ด้วยซ้ำ
อีกตัวแล้วที่กูจับได้
และไม่ว่ามึงจะทำอะไรก็ตาม อย่าให้พวกยามและนักวิจัยรู้ว่ามีไอ้ตัวนี้อยู่ที่นี่ มันส่งเฉพาะพวก D-คลาสเข้ามาเพื่อทำความสะอาดห้องนี้และไอ้พวกยศสูงๆแม่งแทบจะไม่มาแตะเหี้ยอะไรที่นี่อยู่แล้ว (คิดว่าอย่างนั้น) และห้องนี้เป็นห้องเดียวที่ไม่มีกล้องวงจรปิด ต้องขอบคุณไอ้โคมไฟนั้น มันน่าจะชัดนะว่าไอ้สถาบันนี้ทำได้ทุกอย่างที่มันอยากทำ เพราะฉะนั้นถ้าพวกมันถูกควบคุมโดยอะไรสักอย่างก็จะไม่มีพวกเวรตระไลหน้าไหนหยุดมันได้ แต่เราไม่น่าเป็นอะไรเพราะว่ายังไงสิ้นเดือนเราก็ตายอยู่ดี ซึ่งมันแม่งยาวไม่พอจะถูกควบคุมโดยมันด้วยซ้ำ ถ้ามึงคิดว่ามันกำลังจะควบคุมมึงได้แล้ว ไปทำอะไรซักอย่างบ้าๆ เช่นไปเดินรับลูกปืนเล่น มึงจะเรียกประกายไฟแห่งศักดิ์ศรีของมึงก็ได้
ปล่อยกูไปเดี๋ยวนี้ แล้วกูจะปล่อยมึงไปเมื่อถึงเวลาของกู
การทำลายไอ้นี้น่าจะเป็นวิธีที่ง่ายที่สุดในการกำจัดแม่งให้จบๆไป แต่เชื่อกูเหอะอย่าทำเลยถ้าไม่จำเป็น ทำไม? อย่างแรกเลย มันเป็นสิ่งที่ถูกต้องสำหรับทุกๆคนที่ต้องการล้างแค้นสำหรับเหี้ยอะไรซักอย่างที่พวกมึงไปทำไว้ ใครซักคนต้องจำไว้ว่าเรามีไอ้สิ่งนี้อยู่ มันจะได้ถุกควบคุมไว้ - มันโผล่มาครั้งแรกใช่ไหมละ? แล้วเราจะทำยังไงละถ้ามันไปโผล่ที่อื่น? ถ้าเราทำลายมันละ? ถ้าไอ้พวก D ในไซต์อื่นมันมีอะไรแบบนี้, แต่พวกนั้นไม่ทำลายมันละ? พวกมึงต้องเก็บไว้ก่อนเพื่อควบคุมมัน
กูจะปล่อยพวกที่มึงยังห่วงใยอยู่
หรือ ถ้ามึงไม่สนใจในการล้างแค้น, ก็ไม่ต้องมาขัดขวางพวกกู นี่เป็นสิ่งหนึ่งที่พวกกูรู้แต่พวกมันจะรู้ไม่ได้ - ไอ้นี้อาจจะเป็นสิ่งที่ใช้ในการเอาคืนครั้งสุดท้ายของพวกกู พวกแม่งเสพติดการควบคุม, รู้ถึง, และเข้าใจทุกอย่าง พวกมันใช้พวกกูเพื่อสิ่งนี้ - ส่งพวกกูไปตายเพื่อที่จะดูว่าพวกกูจะตายยังไง ใช้พวกกูเป็นแรงงานเพื่อเก็บกวาดเมือกจากไอ้โคมไฟเหี้ยนี้ เราคือพวกที่ถูกใช้แล้วทิ้ง แต่ด้วยไอ้นี้, เราจะได้เปรียบพวกมัน ทุกๆ ครั้งที่พวกกูตาย พวกมันได้เรียนรู้อะไรต่างๆ และเสียโอกาสที่จะได้รู้ถึงสิ่งหนึ่งที่จะทำลายพวกมันจนสิ้นซาก นี้คืออาวุธของพวกกูที่จะใช้สู้กับพวกมัน, ระเบิดปรมาณูนัดเดียวที่จะเหยียบย่ำพวกมันให้เละเป็นขี้, และถูกซ่อนในที่โง่ๆที่อยู่ในห้องที่แม่งไม่สนใจที่จะดูด้วยซ้ำ
แล้วจะทำยังไงกับไอ้พวกที่แม่งอยากบอกพวกมันละ? ใช้สมองแล้วย้อนกลับไปดูย่อหน้าแรกสิวะกูจะเหยียบย่ำพวกที่บังคับขู่เข็ญมึง
แต่อย่าพึ่งใช้มัน, ยังไม่ใช่ตอนนี้ พวกกูบางคนยังมีครอบครัวและเพื่อนอยู่ข้างนอกนี้, และพวกเขาจะทรมาณ คนที่ขังพวกกูไว้จะถูกใช้เหมือนตุ๊กตามือตัวน้อยๆ ของจิตไอ้ตัวนี้, และโลกจะต้องถูกทรมานเพราะพวกมัน, เหยียบอยู่ใต้เท้าของพวกสถาบัน และไอ้เวรนี่เสือกใช้ได้แค่ครั้งเดียว - ถ้าปล่อยมันเร็วเกินไป, พวกมันจะปรับตัว แล้วพวกมันจะรู้วิธีซ่อนตัว, พวกเหี้ยสถาบันจะขังไอนี่ไว้, พวกแม่งจะรอดตาย แล้วเราจะเสียความได้เปรียบเราไป, ตลอดกาล และถ้าเป็นอย่างงั้น พวกมันจะเข้าใจถูกว่า "เราคือพวกใช้แล้วทิ้ง"
กูจะไม่ล้มเหลว พวกมันต้องตาย
เพราะฉะนั้นอย่าให้ใครใช้มันเด็ดขาด มันยังไม่ถึงเวลา ยังไม่ใช่ตอนนี้
ถึงเวลาที่มึงต้องเลือกแล้ว
เผื่อว่ามึงเป็นไอ้ตัวประหลาดแปดขาหรือเหี้ยอะไรก็ตาม: ไปไกลๆ ส้นตีนไอหัวปลาหมึก ถึงพวกกูจะไร้ค่า, แต่พวกกูก็สามารถทำอะไรได้ดีเหมือนพวกมึง มึงเข้ามาไม่ได้หรอก ให้กูเข้าไป.
ยินดีต้อนรับสู่ เรดพิวส์ โปรเจกต์​ไลท์เฮาส์ พลังแห่งแพนโดร่าให้กูเข้าไปเดี๋ยวนี้

Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License